ابراهیم اصل‌قندی

(۱۳۴۶-۱۲۶۴)
صاحب ترجمه در سال ۱۲۶۴ شمسی در یک خانواده دین‌باور در محلّه قدیمی «سنگستان» سردرود از مادر متولّد شد. وی که در شعر «صادقی» تخلّص می‌کرد از طبعی روان، ذوقی سرشار و احساسی لطیف بهره‌مند بود. اشعار مذهبی او در مدح و مراثی ائمّه دین (ع) نشان از ارادت و علاقه‌مندی وی به عرصه دین‌باوری و خاندان عصمت و طهارت (ع) داشت. به طوری که غالب اشعار او را سروده‌های مذهبی تشکیل می‌داد.
اصل قندی در اشعار و قالب‌های شعر تعزیه نیز از قریحه و ذوق توانمند برخوردار بود و سروده‌های او در تعزیه‌گردانی‌ها و شبیه‌خوانی‌های هیئات حسینی دارای منزلت خاصّی بود. او در مقام وعظ و بحث نیز توانا و دارای سلاست سخن و شیوایی کلام بود.
ابراهیم اصل‌قندی در سال ۱۳۴۶ بعد از ۸۲ بهار به خزان عمر رسید و در قبرستان «وادی السّلام» قم به خاک سپرده شد.