علامه شیخ حسن موالی

(۱۳۴۰-۱۲۶۴)
در تبریز از محضر استاد و همشهری خود «حاج ملّا علی علیاری» کسب فیض نمود. سپس عازم قم و نجف گردید و در آنجا به درجه اجتهاد نائل آمد. از ایشان آثار مختلفی به یادگار مانده است که «آقا بزرگ تهرانی» بیش از دوازده جلد کتاب از وی نام برده است.
الاثر الجدید فی تاریخ عليّ بن الحسین الشّهید؛ مراه المصائب؛ انوار الغیاهب؛ انوار الحدایق؛ فوائد الارواح فی شرح دعا الاصباح؛ غُرر الفوائد فی شرح قصیده ابن راشد؛ ترجمه المولی علی العلیاری (ترجمه زندگانی آیت‌الله ملّا علی علیاری، استادش)؛ تحفه الفضلاء فی بیان اشتباه مؤلّف (بلغه العقلاء)؛ منتهی المقاصد فی شرح القصاید؛ کشف المرقوم فی علم النّجوم؛ الشّهید و بیان اسرار شهادت و حکم‌ها؛ الدّین و الرّجعه فی الرّد علی «الاسلام و الرّجعه» (شیخ آقا بزرگ تهرانی از این کتاب بسیار تجلیل کرده است) و اسکات النّواعق. این روحانی روشنفکر در طول حیات پربار خود بارها از سوی قشريّون و متحجّرین مورد تنگ نظری جاهلانه قرار گرفت و در این راه حتّی تهمت ارتداد را به جان خرید.