sardroud

یک حرف از هزاران

(خواندنی‌هایی از تاریخ فرهنگ سردرود)


 * قبل از تاسیس دبستان امید، به موازات مکتب خانه ملاحسن براتی که مخصوص پسران بود، مکتب خانه دخترانه دیگری در کوچه مسجد وجود داشت که توسط «ملا بویوک خانم» اداره میشد. در این مکتب خانه به علاقمندان بدون آنکه الفبا آموزش داده شود قرآن تدریس می شد و بعد از اتمام دوره به کسانی که موفق به ختم قرآن می شدند گواهینامه ای به اسم «قطعه» اعطا می گردید.

* در اوایل سلطنت رضا خان و در زمان والیگری عبداله خان طهماسبی در آذربایجان، و قبل از ایجاد دبستان امید، از اهالی محله ویجویه تبریز (ورجی) به نام «میرزا علی» اقدام به تاسیس مکتب خانه ای با علوم جدید واقع در کوچه مسجد سردرود نمود که بعد مدتی کوتاه بر اثر مخالفتهای صورت گرفته از جمله پخش اعلامیه، وی مجبور به تعطیلی  مکتب خانه و ترک سردرود گردید. نقل است این بیت معروف از سرودهای وی هنگام ترک سردرود و تعطیلی وکتب خانه اش بوده است.

سردرودی که زند طعنه به گلزار بهشت
جای خوبیست ولی جای مسلمانی نیست


* در سالتحصیلی ۳۰-۱۳۲۹ کل تعداد دانش آموزان سردرود که در تنها دبستان آن (امید) تحصیل می کردند ۱۰۲ نفر(۳۴ نفر کلاس اول، ۱۸ نفر کلاس دوم، ۱۸ نفر کلاس سوم، ۱۴ نفر کلاس چهارم، ۱۳نفر کلاس پنجم و ۵ نفر کلاس ششم) بود.

* تعداد دانش آموزان دبستان ۲۵ شهریور سردرود در سالتحصیلی ۴۴- ۱۳۴۳ به ترتیب عبارت بودند از: کلاس اول ۲۰ نفر، دوم ۱۹ نفر، سوم ۲۳ نفر، چهارم ۲۸ نفر و کلاس پنجم فاقد دانش آموز. در سال ۴۵-۴۴  از کل ۲۱ دانش آموز کلاس پنجم ۷ نفر مردود شده بودند.

* بعد از به تعطیلی کشیده شدن تنها دبستان دخترانه سردرود (تابان) در بهار ۱۳۴۶، در سالتحصیلی ۴۷-۱۳۴۶ دبستان ۲۵ شهریور به صورت مختلط اداره گردیدکه تنها ۲۵ دانش آموز دختر (۱۵ دانش آموز کلاس اول، ۱ نفر کلاس دوم، کلاس سوم با ۵ دانش آموز دختر، کلاس چهارم فاقد محصل دختر و کلاسهای پنجم و ششم هر یک با ۲ محصل دختر) در آن مشغول به تحصیل بودند.

از جمله اولین معلمین غیر بومی مرحوم کریم راهنمایان بودند. وی در پنجم آبان ۱۳۲۷ به مدت ۵ سال در دبستان دولتی امید که در آن سالها در منزل مرحوم حاج رحیم نصراله زاده واقع در چایکنار مستقر بود به تدریس پرداخت. در آن ایام سردرود دارای جمعیتی ۶۰۰۰ نفر با راه ارتباطی خاکی با تبریز بود.